მახსოვს, მაშინ ვფიქრობდი, რომ დიიიიიდ წერილს შევადგენდი საკუთარი თავის სახელზე. ისე, ყოველი შემთხვევისთვის. ჭკუის დარიგებები, გაფრთხილებები.

გუშინ, შემთხვევით (დოდკას დახმარებით) წავაწყდი ფეისბუქზე ამ იდეის გვერდს და ისევ დავფიქრდი იმაზე, რას ვეტყოდი ჩემს თავს, თუნდაც ხუთი წლის წინანდელს. ესეც ჩემი წერილი:

“Dear me,

და ხან და ხან

Все.

პ.ს. მევასები “

თქვენ რას მისწერდით საკუთარ თავს წარსულში? (დოდკა, ანინა, მანქი)

წარმოვიდგინოთ, რომ გაქვს ურთიერთობა ადამიანთან. ხანგრძლივი, ან ხანმოკლე. ეს შეიძლება იყოს რაღაც დიდი და ლამაზი, ან უბრალოდ friendship with benefits, მოკლედ არ აქვს მაგას მნიშვნელობა. ხოდა, ერთ მშვენიერ (მშვენიერ?) დღეს, ეს ადამიანი მოდის და გეუბნება, რომ დაშორება სურს (მოდის და გეუბნება – საუკეთესო შემთხვევაში, შეიძლება sms-ით მოგწეროს, ან სულაც ელოდოს, როდის მოგბეზრდება მასთან უპასუხოდ რეკვა).

დიდი შანსია (თუკი, რა თქმა უნდა ეს ადამიანი აქამდე ისე არ ამოგივიდა ყელში, რომ მის დანახვაზე გული გიხდებოდა ცუდად), ამ დროს ტკივილი იგრძნო. ეს ბუნებრივია, მიუხედავად იმისა ეს სიყვარული იყო თუ უბრალოდ სიმპატია, თავმოყვარეობა მაინც აუცილებლად გეტკინება, იმიტომ რომ ქვეცნობიერად გრძნობ – დაfailდი, ვიღაცამ მასთან ერთად ყოფნისთვის არასაკმარისად კარგად ჩაგთვალა. ამიტომ, შენი თვითშეფასება ჯანდაბისკენ მიემართება, ხასიათი გეწამლება. იმ შემთხვევაში კი, თუ შენი ემოციები უბრალო სიმპატიაზე მეტი იყო, ამას განშორების ტკივილიც ემატება. ამდროს, შენი გონება, ქვემოთჩამოთვლილი “ჯოჯოხეთის წრეების” გავლას იწყებს:

სტადია პირველი – “დაბრუნდება”: “ეს შეცდომაა” იმეორებს შენი ქვეცნობიერი და მხოლოდ იმაზე შეგიძლია ფიქრი, რომ ის მეორე ადამიანი მწარედ შეცდა. ან სულაც, რაღაც მიზეზი აქვს, რომელსაც გიმალავს. “მოვენატრები და მოვა”, “მიხვდება რომ ვუყვარვარ და დაბრუნდება”, “შეიგნებს, რომ ძალიან კარგი ვარ და დამირეკავს. კუბლერ-როსის სიკვდილის სტადიებში, ამ პირველ ფაზას denial -ს(უარყოფას) უწოდებენ. შენი ტვინი უბრალოდ არ იაზრებს, რომ მსგავსი რამე მართლა შეიძლებოდა დაგმართნოდა. ამ ფაზაში ადამიანები სხვა და სხვა ხანგრძლივობით ვჩერდებით და ძირითადად ვცდილობთ აქტიურად ვიმოქმედოთ. დავურეკოთ, დაველაპარაკოთ, მივწეროთ, მივახვედროთ, შევაგნებინოთ, რომ ის სულელი, შტერი, დიდ დიდ შეცდომას უშვებს. ადამიანების ძირითადი მასა, რამდენიმე დღეში ასრულებს ამ საფეხურზე ყოფნას და შემდეგ ნაბიჯს დგამს.

საფეხური მეორე – “ინანებს”: ამ დროს უკვე ხვდებით, რომ მას არაფერი “შეშლია”, რომ წასვლა საბოლოოდ გადაწყვიტა. თუმცა, თქვენც გადაწყვიტეთ, რომ “თუნდაც მობრუნდეს, თქვენ ის აღარ გჭირდებათ”. გულს გიამებთ ფიქრი “ინანებს, მაგრამ გვიან იქნება”.  ქალები ამ დროს იწყებენ დიეტებს, სავარჯიშო დარბაზში სიარულს,  ახალი, კარგი ტიპების ძებნას. თუ ამ სტადიაზე მყოფ მამაკაცს დაელაპარაკებით, ის აუცილებლად მოგახსენებთ, რომ “მობეზრდა იყოს კარგი, ქალების მიმართ”, რომ “მთელი ცხოვრებაა ცდილობდა, არ ყოფილიყო ისეთი, როგორც სხვა. მაგრამ ვერ დაუფასეს და ახლა ისიც გახდება “ბოროტი მექალთანე”, რომელიც ყველას “იხმარს და გადააგდებს”".  ამ სტადიაში, ადამიანები განსაკუთრებულად ინტენსიურად ცდილობენ დაუმტკიცონ თავის თავს, რომ მაინც მაგრები არიან. მერე რა, თუ ვიღაცამ არასაკმარისად კარგად ჩათვალა.  საყვარელი ფანტაზია ამ დროს არის შეხვედრა “მიმტოვებელთან”. როდესაც ის, ცუდი, იქნება საწყალი, გაუბედურებული და მარტოხელა, ხოლო შენ, ლამაზი, ამაყი და რაც მთავარია საწინააღმდეგო (ან იმავე) სქესის ყურადღებით განებივრებული.
ეს შედარებით ხანგრძლივი ფაზაა და შეიძლება რამდენიმე თვემდე გაგრძელდეს. ამ დროს, პარალელურად,  აქტიურად ხდება “იმ ცუდის” პროფილის თვალიერება ფეისბუქზე, გარკვევა იმის ვისთან არის და რას აკეთებს. სადმე ვირტუალურად ან რეალურად გადაკვეთის შემთხვევაში, ერთმანეთის მისამართით “სწერვობაც” ჩვეულებრივი ამბავია.

საფეხური მესამე: “მისთვის მაინც ყოველთვის გამორჩეული ვიქნები” – ამ დროს, დაშორებიდან საკმაო ხანია გასული. თქვენ უკვე მშვიდად ხართ და შესაძლოა ახალი პარტნიორიც გყავთ, რომელთან ერთად კარგად გრძნობთ თავს. თუმცა, როდესაც იმ, ძველ ურთიერთობაზე ფიქრობთ, გულში სადღაც ძალიან ჩუმად გჩხვლიტავთ და ფიქრობთ იმაზე, რომ თქვენი ურთიერთობა მისთვის, მაინც რაღაც განსაკუთრებული იყო/არის. რომ თქვენ გამორჩეული იყავით მის ცხოვრებაში.  ეს ბუნებრივია – არც ერთ ადამიანს არ სიამოვნებს, როდესაც თავს “კიდევ ერთად” გრძნობს.

და ბოლო, მეოთხე საფეხური: ერთ მშვენიერ დღეს, მას სადღაც აწყდები და ხვდები რომ ვერაფერს გრძნობ. ვერც ბრაზს, ვერც წყენას, სიყვარულზე საერთოდ არაფერს ვამბობ. თქვენ შეიძლება ილაპარაკოთ, საკმაოდ ბევრი და ტკბილად, ბევრი რაღაც გაიხსენოთ და იცინოთ, თუმცა შენ ხვდები, რომ ემოციურად ეს ადამიანი, მხოლოდ კარგი ნაცნობია და მეტი არაფერი. სხვა ყველაფერი გამქრალია. ეს საფეხური, რამდენიმე თვიდან – რამდენიმე წლამდე პერიოდის გავლის შემდეგ იწყება.

ნებისმიერ შემთხვევაში, გირჩევდი, არც ერთ ფაზაზე (მეოთხემდე) არ გაჩერდე ხანგრძლივად.  და ვისაც უნდა რომ ამაზე მითხრას რამე “გულს ვერ უბრძანებ” სტილში, ვუპასუხებ: თუ საჭიროა, გადასარევად უბრძანებ დამთავრებულ ურთერთობაში ჩარჩენა, როგორც წესი, ჩვენივე ბრალია, ამიტომ არაა საჭირო სიტუაციის დრამატიზება და მიტოვების შემთხვევაში, საკუთარი თავის მუდმივ მსხვერპლად გამოყვანა. ამით ვერაფერს მოიგებ და თუ გრძნობ, რომ ერთ გაწყვეტილ ურთიერთობაზე ზედმეტად დიდი ხანი “გაჩერდი”, ფსიქოლოგი შენი არჩევის პრეპარატია.

ეს შესავლისთვის.

ახლა მთავარი საკითხი, რის გამოც დავიწყე ეს ყველაფერი.

სასწაულია, მაგრამ დღეს უნივერსიტეტში სწავლის ბოლო დღე მქონდა. მეეჭვება ჩემი ემოცია კარგად გაიგონ იმათ, ვინც ეს საქმე ოთხ კურსში მოითავა. არა, შეგრძნებების აღსაქმელად, ჩემსავით “დაუმთავრებელი” უნდა გქონდეთ გამოვლილი.

8 წელი. ჩემი ასაკის გათვალისწინებით, ცხოვრების ერთი მესამედი – თსსუ-სთან მაქვს ასოცირებული და ბოლომდე ჯერ კიდევ არ მაქვს გააზრებული, რომ შემოდგომაზე აქ აღარ დავბრუნდები. რომ 2011 წელს მიღებულ, დაბნეულ და გადაპრანჭულ პირველკურსელებს არ გადავხედავ და ჯგუფელებს არ ვეტყვი, რომ ჩვენ უკვე კარგა ხანია დავბერდით. ფაქტიურად რაგნაროკია. ან დაგორ-დაგორატი.. ან რაც გინდათ ის დაარქვით.

ქართველი სამედიცინო სასწავლებლის, დამამთავრებელი კურსის სტუდენტის ფსიქოზი, ცალკე დაავადებად არის ფსიქიატრიაში შესატანი. ყველას გვჭირს. მთელს კურსს. ვხვდებით და ყველგან ერთი და იგივე დიალოგია:

-რას აპირებ?
-არ ვიცი, შენ?
-არც მე. რეზიდენტურა იქნება?
-აზრზე არ ვარ.
-და რას ამბობენ დეკანატში?
-იქაც არ იციან
-და რა გინდა?
-არ ვიცი.
-ისე წასვლაზე არ ფიქრობ?
-ვფიქრობ, მაგრამ გამოვა რო?

და ა.შ. ჰაერში შეკიდებული 500 (თუ მეტი?) ადამიანი, დეპრესიულები, ისტერიულები, დასტრესილები. ვიცინით ყველაფერზე. ხვალ ბოლო, სიმბოლური ლექცია გვექნება. იმ დარბაზში, სადაც პირველი, გამანაწილებელი შეხვედრა ჩაგვიტარდა. არ მჯერა, რომ ეს ასე დიდი ხნის წინ იყო, ჩემი ცნობიერი უარს აცხადებს ამის აღიარებაზე.  ძალიან შევიცვალეთ ამ პერიოდში. გავთხოვდით, დავშვილიანდით, გავსუქდით(ან გავხდით), გავმელოტდით.. რაც მთავარია, ბევრად უფრო რეალური მოთხოვნილებები გვაქვს (ალბათ). პირველ კურსზე ხომ უმეტესობა იმ ოცნებით მოდის, რომ გამოჩენილი მეცნიერი ან ყველაზე ცნობილი ქირურგი გამოვა.. (რატომ უყვართ პირველკურსელებს ქირურგია, ჩემთვის დღემდე ამოუცნობი ფენომენია). ბოლო ლექციის მერე კი, თავში – ქვა, მუცელში – სამართებელი. თუ გამოსაშვებ გამოცდას ჩავაბარებთ, რა თქმა უნდა.

არ მომენატრება:

• არეულობა,
• გაურკვევლობა,
• ბიუროკრატია,
• არაფრის მცოდნე ლექტორები (რომლებიც ბევრი გვყავდა),
• ნიკოლოზის დროინდელი სახელმძღვანელოები
• და ბევრი, ბევრი სხვა ნეგატიური რაღაც.

მომენატრება:

• ჯგუფელები,
• შეგრძნება, როდესაც ჩათვლას/გამოცდას კარგად ჩააბარებ და სახლში მოდიხარ,
• მომენტები, როდესაც ლექტორი კაბინეტიდან არის გასული და რაღაცეებს ლაზღანდარობთ ჯგუფში
• “გუნდში ყოფნის” შეგრძნება
• და კიდევ უამრავი რამ, რასაც ვერ გადმოსცემ, იმიტომ რომ უნდა იგრძნო.

აი, ასე.  ბანალურია, მაგრამ ზოგჯერ ვერ ამჩნევ როგორ გადის დრო და მერე გული გწყდება, რომ უფრო მეტად არ იაქტიურე, რომ მეტჯერ არ იყავით კინოში/თეატრში/ექსკურსიაზე, რომ უფრო, უფრო მეტი სურათი არ გადაგიღიათ ერთად…

მოვრჩი მოთქმა-ყბედობას. თავი მისკდება (აღვნიშნეთ ცოტა).

ეს კი ვიდეო, რომელიც ზუსტად შეესაბამება ჩემს განწყობას ახლა:

რამდენიმე ვერსიაა.. არა, უფრო სწორად სულ სამი ვერსიაა:
1.ახალი ჰოსტი, გლობალური (იმიტომ რომ, სიმართლე, რომ ვთქვა, ერთადერთი ქართული ჰოსტი, რომელსაც ვენდობოდი, იყო serv.ge მისი ძველი “უფროსობით”,  ახლისადმი ჯერ არ ვიცი როგორი განწყობა მქონდეს).
2.დავბრუნდე ვორდპრესზე.. ან ბლოგსპოტზე )) ჰაჰაჰ..  რაღაც ამერიკულ ფილმებს მაგონებს, “ახალი ცხოვრების დაწყების ამბავში” (რამხელა მნიშვნელობას ვანიჭებთ ამ ვირტუალურ ცხოვრებას მაინც, ა? )
3. უბრალოდ დავიკიდო ბლოგინგი (ყოველ შემთხვევაში ისეთი, რომელშიც ფულს არ მიხდიან ).
4. გავაკეთო ანონიმური ბლოგი (ხო, ჯერ კიდევ არ მაქვს საკმარისი რაოდენობის “ნაწლავები”, რომ ყველაფერზე ვწერო, რაც მინდა ხოლმე).

_____________________________

რამდენიმე ხანია, სრული მპოსტველური “დამბლა” მქონდა. ვერ ვწერდი. უბრალოდ ვიჯექი ღია ფანჯარასთან და სიტყვას სიტყვაზე ვერ ვაბამდი. არ ვიცი, ნიშნავს ეს იმას, რომ სინამდვილეში, ჩემი “ბლოგერობა” თუ რაცაა, არსად გასაშვები არაა (ფრაზიდან – “არსად გაიშვა” ), თუ ყველა ბლოგერს (ამ შემთხვევებში ისინი იგულისხმებიან, ვისაც მე დღეს მართლა მაგარ ბლოგერად/მწერლად და ა.შ. ვთვლი ) ასე სჭირს. ხზ. ფაქტია რომ პირადი და სამუშაო ბლოგების დავალებებიც სადღაც ხრამისკენ მიცურავდა, რაც ძალიან ცუდია. თუმცა, ამ მომენტში ვიგრძენი, რომ “ამეწერა”, იქნებ დღეს და ხვალ ყველა ძველი ვალის დაფარვა შევძლო (რა კარგი იქნება :gul: )

_____________________
ბოლო 48 საათია, ერთ ანიმეს ვუყურებ. თითქმის გადაბმულად. კაი ხანია, ასე არაფერს ჩავუთრევივარ. მადლობა ღმერთს, სულ რამდენიმე სერია დამრჩა სანახავი. სამაგიეროდ,  i feel somehow inspired.

მომენტებში საოცრად სენტიმენტალური ვარ. ეშველება ამას რამე? არის რომ საშველი?

ესეც ასე. მომავალ შეხვედრამდე. ოღონდ სად, როდის და რა პირობებში, ნამდვილად არ ვიცი.

კიდევ ერთი იაპონური სიმღერა:

მოკლედ, რამოდენიმე თვის წინ, (ნოემბერში თუ არ ვცდები) TBC ბანკმა ჩაატარა კონკურსი ბლოგერებს შორის, საუკეთესო პოსტის ავტორები დაჯილდოვდნენ ფასიანი პრიზებით, ხოლო რამოდენიმე ათეულ შერჩეულ ავტორს TBC და “ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა” დაჰპირდა ამ პოსტების მიხედვით წიგნის გამოცემას . მე კონკურსის ჩატარების სამართლიანობაზე ( ლაიქებით კონკურსი lol)  ან მის სხვა ასპექტზე არ შევჩერდები, მთავარი ისაა რომ დღეს კონკურში შერჩეულმა მონაწილეებმა e-mail-ით მიიღეს კონტრაქტი, მათსა და თიბისი ბანკს შორის.

კონტრაქტი რბილად რომ ვთქვათ სადღაც შუაშია არაადეკვატურს და კაბალურს შორის.

(მათთვის ვინც TLDR ტალღაზეა – “არ მოაწეროთ ამ კონტრაქტს ხელი”. )

ეს იურიდიული შედევრი შეგიძლიათ იხილოთ ქვემოთ :

თბილისი 2010 წლის 4 იანვარი

ერთი მხრივ, სახელი, გვარი (შემდგომში `უფლებათა მფლობელი”) და მეორე მხრივ, სს `თიბისი ბანკი~ (შემდგომში `უფლებათა მიმღები~), წარმოდგენილი მისი გენერა…ლური დირექტორის, ვახტანგ ბუცხრიკიძის მიერ, ვდებთ ამ ხელშეკრულებას და ვთანხმდებით შემდეგზე:

ხელშეკრულების საგანი

უფლებათა მფლობელი უსასყიდლოდ გადასცემს, ხოლო უფლებათა მიღები უსასყიდლოდ იღებს უფლებათა მფლობელის მიერ ბლოგზე www.blog.ge (შემდგომში “ბლოგზე”) გამოქვეყნებული პუბლიკაციების (შემდგომში “ბლოგპოსტების”) გამოყენების (რეპროდუცირების) უფლებას.

ბლოგპოსტებთან დაკავშირებული ყველა უფლების (მათ შორის რეპროდუცირების უფლების) გადაცემა ხორციელდება მრავალჯერადი გამოყენების მიზნით, რაც ნიშნავს იმას, რომ უფლებათა მიმღებს უფლება ექნება:

გამოიყენოს ბლოგპოსტები, როგორც კომერციული, ისე არაკომერციული დანიშნულებით;

განახორციელოს ბლოგპოსტების რეპროდუცირება განუსაზღვრელი (შეუზღუდავი) რაოდენობით და ტირაჟით, როგორც ბეჭდური, ისე ელექტრონული და სხვა საშუალებებით;

გამოაქვეყნოს ბლოგპოსტები, როგორც ცალკე, ისე კრებულებში და ნებისმიერი სხვა სახის გამოცემაში თუ პუბლიკაციაში;

ნებისმიერ მესამე პირს გადასცეს ამ ხელშეკრულებით მისთვის გადაცემული რომელიმე, რამდენიმე ან/და ყველა უფლება.

ამ ხელშეკრულების ხელმოწერით უფლებათა მფლობელი ადასტურებს, რომ:

ბლოგი და ბლოგპოსტები შექმნილია მხოლოდ მის მიერ (სხვა ნებისმიერი პირის მონაწილეობის ან/და დახმარების გარეშე);

ყველა უფლება (მათ შორის საავტორო) ბლოგსა და ბლოგპოსტებზე ეკუთვნის მას;

ბლოგპოსტებთან დაკავშირებით არ აქვს დადებული ამ ხელშეკრულების იდენტური ან ანალოგიური ხელშეკრულება.

მხარეთა ვალდებულებები

უფლებათა მფლობელი ვალდებულია:

არაუგვიანეს 2010 წლის 14 იანვრისა მისი ელექტრონული ფოსტის მისამართიდან: blogger@yahoo.com უფლებათა მიმღების ელექტრონული ფოსტის მისამართზე: skokosadze@tbcbank.com.ge გააგზავნოს ბლოგპოსტები და შესაბამისი ბმულები (ლინქები);

არავისთან დადოს ამ ხელშეკრულების იდენტური ან ანალოგიური ხელშეკრულება;

უფლებათა მიმღების მოთხოვნის მიღებიდან არაუგვიანეს 2 (ორი) კალენდარული დღისა უზრუნველყოს ხელმოწერა და უფლებათა მიმღებისთვის დაუყოვნებლივ გადაცემა ნებისმიერი საბუთისა (განცხადების, შეთანხმების და სხვა), რომელიც საჭირო იქნება უფლებათა მიმღებისთვის ამ ხელშეკრულებით მინიჭებული რომელიმე რამდენიმე ან ყველა უფლების სრულფასოვანი განხორციელებისთვის.

მხარეთა პასუხისმგებლობა

ამ ხელშეკრულებით პირობების დარღვევისთვის მხარეები პასუხს აგებენ საქართველოს კანონმდებლობითა და ამ ხელშეკრულებით დადგენილი წესით.

ამ ხელშეკრულების 2.1 პუნქტით ნაკისრი რომელიმე ვალდებულების დროულად შეუსრულებლობის შემთხვევაში უფლებათა მფლობელი ვალდებული იქნება გადაუხადოს უფლებათა მიმღებს პირგასამტეხლო 10 (ათი) ლარის ოდენობით თითოეული ვალდებულების შესრულების ვადისთვის გადაცილებული ყოველი დღისთვის.

იმ შემთხვევაში, თუ აღმოჩნდება, რომ ამ ხელშეკრულების 1.3 პუნქტში მოცემული რომელიმე, რამდენიმე ან ყველა განცხადება არის მცდარი (სინამდვილესთან შეუსაბამო) უფლებათა მფლობელი ვალდებული იქნება უნაზღაუროს უფლებათა მიმღებს ამით გამოწვეული ნებისმიერი სახის ზიანი.

უფლებათა მიმღებს, როგორც კომერციულ ბანკს უფლება აქვს, უფლებათა მფლობელის ვალდებულებების შესრულების მიზნით ასეთი ვალდებულების წარმოშობის შემდეგ ნებისმიერ დროს, უფლებათა მფლობელის შემდგომი თანხმობის გარეშე უაქცეპტო წესით ჩამოწეროს თანხები უფლებათა მფლობელის ნებისმიერი ანგარიშიდან.

სხვა პირობები

ეს ხელშეკრულება ძალაში შევა მხარეთა მიერ მისი ხელმოწერისთანავე და იმოქმედებს განუსაზღვრელი ვადით.

ამ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტა დასაშვებია მხოლოდ მხარეთა წერილობითი შეთანხმებით.

უფლების მიმღებს უფლება აქვს, წერილობითი ან ელექტრონული შეტყობინების გაგზავნით შესთავაზოს უფლების მფლობელს ამ ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანა. იმ შემთხვევაში, თუ უფლების მიმღების შეტყობინების მიღებიდან 10 (ათი) კალენდარული დღის ვადაში უფლების მფლობელი წერილობით არ განაცხადებს უარს ამ ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანაზე, უფლების მიმღების შეთავაზება ჩაითვლება მიღებულად უფლების მფლობელის მიერ, ეს ხელშეკრულება კი შეცვლილად, შეთავაზებული პირობების შესაბამისად.

ამ ხელშეკრულების რომელიმე პუნქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად ცნობა არ იმოქმედებს მთლიანად ხელშეკრულების ან მისი სხვა ნაწილების ნამდვილობაზე.

წერილობითი შეტყობინება ან/და საფოსტო გზავნილი ადრესატს უნდა გადაეცეს დაზღვეული ფოსტის ან კურიერის მეშვეობით გამგზავნისთვის ცნობილ ბოლო მისამართზე. უფლებათა მიმღებს უფლება აქვს შეტყობინებისთვის გამოიყენოს კომუნიკაციის სხვა ნებისმერი საშუალება (მათ შორის ელექტრონული, ციფრული ან/და სხვა).

ამ ხელშეკრულებაზე ვრცელდება საქართველოს კანონმდებლობის მოქმედება.

მხარეთა შორის წამოჭრილ დავებს განიხილავს თბილისის საქალაქო სასამართლო. უფლებათა მიმღებს უფლება აქვს მოითხოვოს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 268-ე მუხლის 11 ნაწილის შესაბამისად. უფლებათა მიმღებს უფლება აქვს დავა განსახილველად გადასცეს მუდმივმოქმედ არბიტრაჟს “დავების განმხილველი ცენტრი” (Dღჩ), რომელიც დავას განიხილავს მისი დებულების შესაბამისად, რაზეც უფლებათა მფლობელი თანხმობას აცხადებს ამ ხელშეკრულების ხელმოწერით.

ესეს ხელშეკრულება შედგენილია ქართულ ენაზე, თანაბარი იურიდიული ძალის მქონე ორ იდენტურ ეგზემპლარად, რომელთაგან ერთი რჩება უფლებათა მფლობელს, ხოლო ერთი გადაეცემა უფლებათა მიმღებს.

ინფორმაცია მხარეთა შესახებ

უფლებათა მფლობელი

უფლებათა მიმღები

სახელი, გვარი

სს “თიბისი ბანკი”

პირადი ნომერი:

საიდენტიფიკაციო ნომერი: 204854595

მის.: თბილისი,

მის.: თბილისი, კ. მარჯანიშვილის ქ. #7

ტელეფონი:

————————

დააკვირდით აბზაცსს

უფლებათა მფლობელი უსასყიდლოდ გადასცემს, ხოლო უფლებათა მიღები უსასყიდლოდ იღებს უფლებათა მფლობელის მიერ ბლოგზე www.blog.ge (შემდგომში “ბლოგზე”) გამოქვეყნებული პუბლიკაციების (შემდგომში “ბლოგპოსტების”) გამოყენების (რეპროდუცირების) უფლებას.

ე.ი ბლოგერი, თვისი ნებით გადასცემს ტიბისი ბანკს, მის ბლოგზე გამოქვეყნებულ ნებისმიერი პოსტის რეპროდუქციის უფლებას, არ აქვს მნიშვნელობა, შარშანდელი პოსტი იქნება თუ მომავალი წლის, ხელმოწერის მომენტიდან ტიბისი თქვენი ყველა პოსტის და ინტელექტუალური საკუთრების ერთპიროვნული განმკარგავი ხდება.

ეს მხოლოდ დასაწყისი გამოდგა :დ

ბლოგპოსტებთან დაკავშირებული ყველა უფლების (მათ შორის რეპროდუცირების უფლების) გადაცემა ხორციელდება მრავალჯერადი გამოყენების მიზნით, რაც ნიშნავს იმას, რომ უფლებათა მიმღებს უფლება ექნება:

გამოიყენოს ბლოგპოსტები, როგორც კომერციული, ისე არაკომერციული დანიშნულებით;

განახორციელოს ბლოგპოსტების რეპროდუცირება განუსაზღვრელი (შეუზღუდავი) რაოდენობით და ტირაჟით, როგორც ბეჭდური, ისე ელექტრონული და სხვა საშუალებებით;

გამოაქვეყნოს ბლოგპოსტები, როგორც ცალკე, ისე კრებულებში და ნებისმიერი სხვა სახის გამოცემაში თუ პუბლიკაციაში;

ნებისმიერ მესამე პირს გადასცეს ამ ხელშეკრულებით მისთვის გადაცემული რომელიმე, რამდენიმე ან/და ყველა უფლება.

ნებისმიერ დროს, თიბისი ბანკს შეუძლია, ნებისმიერ სხვა კომპანიას (სარეკლამოს მაგალითად) მიჰყიდოს თქვენ ბლოგზე გამოქვეყნებული პოსტში გამოყენებული, სლოგანი, ქეჩფრაზა, ან მთლიანად პოსტი და განახორციელოს განუსაზღვრელად ამ ყველაფრის გამოყენება.

გავაგრძელეთ, ნაწილი მესამე :დ

ამ ხელშეკრულების 2.1 პუნქტით ნაკისრი რომელიმე ვალდებულების დროულად შეუსრულებლობის შემთხვევაში უფლებათა მფლობელი ვალდებული იქნება გადაუხადოს უფლებათა მიმღებს პირგასამტეხლო 10 (ათი) ლარის ოდენობით თითოეული ვალდებულების შესრულების ვადისთვის გადაცილებული ყოველი დღისთვის.

უფლებათა მიმღებს, როგორც კომერციულ ბანკს უფლება აქვს, უფლებათა მფლობელის ვალდებულებების შესრულების მიზნით ასეთი ვალდებულების წარმოშობის შემდეგ ნებისმიერ დროს, უფლებათა მფლობელის შემდგომი თანხმობის გარეშე უაქცეპტო წესით ჩამოწეროს თანხები უფლებათა მფლობელის ნებისმიერი ანგარიშიდან.

მემგონი ამას კომენტარი არ ჭირდება..

მეოთხე -

ეს ხელშეკრულება ძალაში შევა მხარეთა მიერ მისი ხელმოწერისთანავე და იმოქმედებს განუსაზღვრელი ვადით.

ამ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტა დასაშვებია მხოლოდ მხარეთა წერილობითი შეთანხმებით.

ამ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტა დასაშვებია მხოლოდ მხარეთა წერილობითი შეთანხმებით. ამ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტა დასაშვებია მხოლოდ მხარეთა წერილობითი შეთანხმებით. კიდევ ერთხელ, ამ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტა დასაშვებია მხოლოდ მხარეთა წერილობითი შეთანხმებით.ანუ ცალმხრივად კი არა, წერილობითი შეთანხმებით, ფაქტიურად ბლოგერის მხრიდან ხელშეკრულების გაწყვეტა გამორიცხულია მატერიალური ან ინტელექტუალური ზარალის მიღების გარეშე

და ამ ყველაფრის პიკი

იმ შემთხვევაში, თუ უფლების მიმღების შეტყობინების მიღებიდან 10 (ათი) კალენდარული დღის ვადაში უფლების მფლობელი წერილობით არ განაცხადებს უარს ამ ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანაზე, უფლების მიმღების შეთავაზება ჩაითვლება მიღებულად უფლების მფლობელის მიერ, ეს ხელშეკრულება კი შეცვლილად, შეთავაზებული პირობების შესაბამისად.

გაითვალისწინეთ, თუ ახალ წლებზე შვებულებაში იმყოფებით მაგალითად მადაგასკარზე და არანაირი სურვილი არ გაქვთ შეამოწმოთ იმეილი, თქვენ ამ კაბალურ პირობებს ავტომატურად ეთანხმებით. Good job squad!

ორში ერთი, ან თიბისის იურიდიულ განყოფილებაში არაკომპეტენტური ბაბუინების ბატალიონი მუშაობს, ან უბრალოდ ბლოგერები ჰგონიათ პითეკანტროპები რომლებსაც რაზეც უნდა იმაზე მოაწერინებენ ხელს და როგორც უნდა ისე გამოიყენებენ. მე უფრო მეორესკენ ვიხრები.

–

Best Regards

Cannabis.

გილოცავთ ახალ წელს

არ მიყვარს ჰალსტუხიანი სიძეები ქორწილებში. გვერდით თეთრ ფარდაში გამოწყობილი გოგოებით. მაგრამ გოგოებს შევეშვათ. როდესაც ნეფეზე ჰალსტუხს ვხედავ, ტანში მცრის.  სერიოზული ქორწილის, სერიოზული სიძეები )))  გართობა ზომიერი და თავდაჭერილი, სახეც ზომიერად გახარებული. ეს ხომ სერიოზული ქორწილია.

ვერ ვიტან ჰალსტუხებს სტუდენტ ბიჭებზე. ვერც მატერიალურს და მითუმეტეს   “სულიერს”. 18 წლის ბიჭი, რომელიც თავისი ნებით იკეთებს მას, და ცდილობს გახდეს თვითმმართველობის თავმჯდომარე, დაკარგული ადამიანია, ჩემი აზრით.. სახეზე სერიოზული გამომეტყველებით. მუდმივად მზა, სერიოზული (და ამავედროს აბსოლუტურად ცარიელი პასუხებით). გაშტერდები, საიდან სწავლობენ ეს ღლაპები “ქართულ – პოლიტიკოსურს” ასე ნაადრევად.

თუმცა, არის შემთხვევები, როდესაც ჰალსტუხიც შეიძლება გამოიყენო კარგად.. მაგალითად:

Foreplay-სთვის

ან, შეიძლება სულაც თავზე შემოიხვიო, რქების დასამალად

ოღონდ, ამ უკანასკნელისთვის, რქები უნდა გქონდეს

“უნდა იყოს თუ არა გამოყლევებული ადამიანი პოლიტიკოსი?”

ცოტა გადავუხვიე საკითხს.

როდესაც ჩვენს ცხოვრებაში რაღაც ძალიან ცუდი(ან სულაც საოცრად კარგი) ხდება, გვგონია, რომ მთელი სამყარო ამ მოვლენის გარშემო ტრიალებს. ბოლომდე ვუღრმავდებით ჩვენს ემოციებს, მანამ, სანამ არ აღმოვაჩენთ, რომ სამყაროს, ეს ყველაფერი დიდად ჰკიდია და არ აინტერესებს, რა “განცდებში” ხარ. რაც არ უნდა ხდებოდეს ჩვენს თავს, დედამიწა მაინც ისევ ისე ტრიალებს, ხალხი კი ისევ ისე მიიჩქარის სახლიდან სამსახურში და სამსახურიდან სახლში.

Муравейник живет. Кто-то лапку сломал – не в счет.
А до свадьбы заживет, А помрет – так помрет.

რატომ გამახსენდა.
ხშირად, წიგნებში, რაღაც მოვლენაა აღწერილი, რაღაც პრობლემა დახატული, ყველაფერი ამ ერთ მომენტზე იკვრება და ამ მომენტის გახსნით მთავრდება.

დღეს, მურაკამის ერთ-ერთი მოთხრობა გადავიკითხე და მაშინ მივხვდი რა მომწონს, ასე ძალიან ამ მწერალში. ცხოვრებასავით მოთხრობები აქვს. რაღაცეები ხდება, ვიღაცეები კვდებიან, შორდებიან, იკარგებიან. მაგრამ არაფერი ხდება. “მერე რა მოხდა? არც არაფერი”. ზუსტად ისე, როგორც ადამიანების სამყაროში. ადამიანი ჟაბერვოგებით გადატენილ მიწისქვეშეთს მოივლის და გაიგებს, რომ 24 საათში, მისი ცნობიერი არსებობას შეწყვეტს. და რა? არაფერი. გარშემო სამყარო ისევ ისე ცხოვრობს. ისევ ისე დადიან ადამიანები სამრეცხაოში, სვამენ ლუდს, ჭამენ გემრიელად რესტორანში (სხვათაშორის, დიდი ჭამის მანიაკია ჰარუკი), კავდებიან სექსით. რაც არ უნდა ხდებოდეს, ჩვენ ვაგრძელებთ ჩვენს ცხოველმყოფელობას.

Муравейник живет..

აი, ასეთი, ერთი შეხედვით გულგრილი და რაციონალური დამოკიდებულება, პიროვნული ტრაგედიებისადმი.
ეს, ადამიანის ფსიქიკის ერთგვარი ადაპტაციაა ცხოვრებასთან. მართლაც და, თუკი ვიფიქრებთ ყველა იმ მოვლენაზე, რომელიც ამ წამში დედამიწაზე ხდება… უფრო სწორედ, თუ შევძლებთ ამის შეგრძნებას, საკუთარი სიცოცხლის წარმართვის ძალა აღარ დაგვრჩება.
ასე რომ, ეს გულგრილობა ფიზიოლოგიურია, სრულიად ბუნებრივი, რაციონალური..

Выживает сильнейший..

ეს მომწონს მურაკამის მოთხრობებში. ის, რომ ისინი ძალიან გვანან ჩვეულებრივ ცხოვრებას, მიუხედავად ჟაბერვოგების, ცხვარი-ადამიანების,  და ვარდისფერში ჩაცმული პუტკუნა გოგონების.

Двинувшись вдоль реки, я добрался до самого устья, вышел к остаткам морского берега в полсотни метров длиной, сел у самой воды – и проплакал два часа кряду. С самого рождения мне, наверно, еще никогда не доводилось плакать так долго. Лишь через два часа я, наконец, нашел в себе силы подняться на ноги. Совершенно не представляя, куда идти, я все-таки встал и отряхнул налипший на джинсы песок. Когда солнце совсем зашло, я сделал свой первый шаг – и услышал, как за спиной еле слышно плеснулись волны.

ბოლოს, დავაფიქსირე ორი საინტერესო მომენტი:

თუ არ ჩავთვლით ჰალუცინაციებს, ნარკოტიკებით გამოწვეული საკმაოდ ბევრი ეფექტი გამომიცდია საკუთარ თავზე, ცხოვრების სხვა და სხვა სიტუაციაში.

ზოგიერთი ანტი-ლექცია, სინამდვილეში, პროპაგანდასავით მოქმედებს ამ პუნქტს არ ჩავუღრმავდები, თორემ მეც რეკლამა გამომივა.

ხშირად მაქვს ისეთი მდგომარეობა, როდესაც მგონია, რომ c’mon, ვის რაში სჭირდება შენი პლანი, აბი და ა.შ. როდესაც მარტივი რაღაცეებით ამდენი სიამოვნების მიღება შეიძლება.

ჩემი პერსონალური ნარკოტიკები:
1.ძილი/უძილობა. პირველი უზომოდ მსიამოვნებს, მეორე საოცარ გაბრუებაში და კაიფში მაგდებს(როგორც ახლა, მაგალითად).
2. ტკბილეული. უკომენტაროდ
3. მეცადინეობა. ცოტა რთული პუნქტია. მეცადინეობა არ მიყვარს (ჭეშმარიტი lazyass-ი ვარ), მაგრამ როდესაც ამის კეთება მიწევს დიდ ხანს, ისეთი “პრიხოდი” მეწყება, “სვანურ პლანს” შეშურდება. არ ვიცი, რამდენს გქონიათ მომენტი, როდესაც დიდი ხნის განმავლობაში რაღაცას აკეთებ (ჩემს შემთხვევაში, მეცადინეობ) და უცებ ისეთ ეიფორიულ ხასიათზე დგები, ყველაფერზე გეცინება, ყველაფერზე ღადაობ. კითხულობ მასალას და გრძნობ, როგორ “მოაქვს” თითოეულ აბზაცს მერე რა, რომ ჰისტოლოგიის წიგნია და უჯრედის აგებულებაში ბევრი არაფერია სასაცილო, მაინც თავზე დამხობამდე იცინი. მოკლედ, ვისაც არ განგიცდიათ, ვიზიარებ. ძალიან სერიოზული შეგრძნებაა, თანაც სრულიად ლეგალური.
4. კომპიუტერული თამაშები (ამაზე, თემას რომ დავამუშავებ, მერე)

და ბოლო პუნქტად (როგორც ყველაზე გემრიელი)
5. ურთიერთობები (აქ. ემოციები). უპირატესად რომანტიულ-ეროტიული ხასიათის. აქ ყველაფერია. ეიფორია, აწეული გუნება-განწყობა, საკუთარი თავის აღმატებულობის შეგრძნება, ადრენალინი, გულის “ნასკებში გაპარვები”, ჰალუცინაციებიც კი (არა მათი პირდაპირი მნიშვნელობით ) და ა.შ.

მოკლედ, ვისაც რითაც შეგვიძლია, იმით “ვკაიფობთ”

ყველა ჩემს  “ჰუმანოფორმულ ნარკოტიკს” ეძღვნება:

პ.ს. წავედი “დავბოლდე”.

პ.პ.ს. ესეც საკაიფო სიმღერაა: